قانون ۳-۲-۱؛ ترفند سادهای که از نابودی اطلاعات شما جلوگیری میکند
با افزایش حملات سایبری و خطر از دست رفتن اطلاعات، داشتن یک راهکار مطمئن برای پشتیبانگیری بیش از هر زمان دیگری اهمیت پیدا کرده است. قانون ۳-۲-۱ سالهاست بهعنوان یکی از مؤثرترین استانداردهای حفاظت از دادهها شناخته میشود و همچنان از سوی متخصصان امنیت سایبری توصیه میشود. اجرای این روش ساده میتواند از نابودی اطلاعات ارزشمند کاربران و سازمانها جلوگیری کند.
با افزایش حجم دادههای شخصی و سازمانی و رشد تهدیداتی مانند حملات باجافزاری، از دست رفتن اطلاعات میتواند خسارتهای جبرانناپذیری به کاربران و کسبوکارها وارد کند. به همین دلیل، کارشناسان امنیت سایبری همچنان «قانون ۳-۲-۱» را یکی از مطمئنترین و کاربردیترین روشها برای محافظت از دادهها و تهیه نسخه پشتیبان میدانند.
به گزارش خبرگزاری ، این قانون نخستین بار توسط «پیتر کروگ» (Peter Krogh)، عکاس و نویسنده حوزه مدیریت داراییهای دیجیتال، در کتابی که در سال ۲۰۰۹ منتشر کرد، به شکلی ساده و قابل اجرا معرفی شد. هرچند کروگ ابداعکننده این روش نبود، اما نخستین فردی بود که آن را به شکلی ساختارمند و قابل فهم ارائه کرد؛ بهگونهای که در سال ۲۰۱۲ تیم واکنش به فوریتهای رایانهای آمریکا (US-CERT) نیز در یکی از اسناد رسمی خود از نقش او در ترویج این مفهوم قدردانی کرد.
بر اساس گزارشی از شرکت امنیت سایبری «باراکودا» (Barracuda)، با وجود گذشت حدود ۱۷ سال از معرفی این راهکار، قانون ۳-۲-۱ همچنان یکی از مهمترین استانداردهای پشتیبانگیری از اطلاعات محسوب میشود و در سالهای اخیر نیز برای سازگاری با ذخیرهسازی ابری و مقابله با حملات باجافزاری تکامل یافته است.
این قانون بر سه اصل ساده اما حیاتی استوار است:
• سه نسخه از اطلاعات خود داشته باشید. یک نسخه همان اطلاعات اصلی است که روزانه از آن استفاده میکنید و دو نسخه دیگر بهعنوان نسخه پشتیبان نگهداری میشوند.
• نسخههای پشتیبان را روی دو نوع رسانه متفاوت ذخیره کنید. برای مثال، یک نسخه روی هارددیسک اکسترنال و نسخه دیگر در فضای ذخیرهسازی ابری قرار گیرد.
• حداقل یک نسخه را در مکانی جدا از محل اصلی نگهداری کنید. این نسخه باید در مکانی دور از سیستم اصلی ذخیره شود تا در صورت وقوع حوادثی مانند آتشسوزی، سرقت یا خرابی تجهیزات، همچنان امکان بازیابی اطلاعات وجود داشته باشد.
اجرای این سه اصل، امنیت دادههای شخصی، اسناد کاری، تصاویر، فایلهای مالی و سایر داراییهای دیجیتال را به میزان قابل توجهی افزایش میدهد و احتمال از بین رفتن اطلاعات را به حداقل میرساند.
با پیشرفت فناوری، نسخههای کاملتری از این قانون نیز ارائه شده است.
یکی از رایجترین نسخهها، قانون ۳-۲-۱-۱ است که یک اصل جدید به آن اضافه میکند: حداقل یک نسخه پشتیبان باید بهصورت غیرقابل تغییر یا در محیطی کاملاً ایمن نگهداری شود تا در برابر حملات سایبری، حذف تصادفی یا خرابی نرمافزارها مصون بماند.
به گزارش خبرگزاری ، نسخه پیشرفتهتر این استاندارد با عنوان ۳-۲-۱-۱-۰ شناخته میشود. عدد صفر در این مدل به معنای «صفر خطا هنگام بازیابی اطلاعات» است؛ یعنی نسخههای پشتیبان باید بهطور منظم آزمایش شوند تا اطمینان حاصل شود که در زمان نیاز، بدون نقص قابل بازیابی هستند.
پیادهسازی قانون ۳-۲-۱ بسته به نیاز کاربران و سازمانها میتواند با هزینههای متفاوتی انجام شود، اما اجرای آن برای اغلب افراد امکانپذیر است.
نسخه اصلی اطلاعات معمولاً همان دادههایی است که روی رایانه شخصی، تلفن همراه یا سرورهای سازمانی قرار دارد. برای ایجاد نسخههای پشتیبان نیز میتوان از سرویسهای ذخیرهسازی ابری شرکتهایی مانند اپل، گوگل، مایکروسافت یا دراپباکس استفاده کرد.
با این حال، کارشناسان توصیه میکنند تنها به فضای ابری اکتفا نشود. نگهداری یک نسخه فیزیکی روی هارددیسک اکسترنال یا سایر تجهیزات ذخیرهسازی، لایه امنیتی دیگری ایجاد میکند و وابستگی کامل به ارائهدهندگان خدمات ابری را از بین میبرد.
برخلاف تصور بسیاری از کاربران، ذخیرهسازی ابری تنها به سرویسهای تجاری محدود نمیشود. امروزه میتوان با استفاده از تجهیزات ذخیرهسازی تحت شبکه (NAS) یا سرورهای اختصاصی، یک فضای ابری شخصی در خانه، محل کار یا حتی مکانی دیگر ایجاد کرد.
در این روش، کاربران بدون پرداخت هزینه اشتراک ماهانه به شرکتهای ارائهدهنده خدمات ابری، فضای ذخیرهسازی اختصاصی خود را در اختیار دارند و هر زمان که نیاز باشد، تنها با افزودن هارددیسکهای جدید میتوان ظرفیت آن را افزایش داد. البته برای بهرهبرداری از چنین راهکاری، برخورداری از اتصال اینترنت پایدار، سریع و ایمن ضروری است.
با افزایش حجم دادههای شخصی و سازمانی و رشد تهدیداتی مانند حملات باجافزاری، از دست رفتن اطلاعات میتواند خسارتهای جبرانناپذیری به کاربران و کسبوکارها وارد کند. به همین دلیل، کارشناسان امنیت سایبری همچنان «قانون ۳-۲-۱» را یکی از مطمئنترین و کاربردیترین روشها برای محافظت از دادهها و تهیه نسخه پشتیبان میدانند.
به گزارش خبرگزاری ، این قانون نخستین بار توسط «پیتر کروگ» (Peter Krogh)، عکاس و نویسنده حوزه مدیریت داراییهای دیجیتال، در کتابی که در سال ۲۰۰۹ منتشر کرد، به شکلی ساده و قابل اجرا معرفی شد. هرچند کروگ ابداعکننده این روش نبود، اما نخستین فردی بود که آن را به شکلی ساختارمند و قابل فهم ارائه کرد؛ بهگونهای که در سال ۲۰۱۲ تیم واکنش به فوریتهای رایانهای آمریکا (US-CERT) نیز در یکی از اسناد رسمی خود از نقش او در ترویج این مفهوم قدردانی کرد.
بر اساس گزارشی از شرکت امنیت سایبری «باراکودا» (Barracuda)، با وجود گذشت حدود ۱۷ سال از معرفی این راهکار، قانون ۳-۲-۱ همچنان یکی از مهمترین استانداردهای پشتیبانگیری از اطلاعات محسوب میشود و در سالهای اخیر نیز برای سازگاری با ذخیرهسازی ابری و مقابله با حملات باجافزاری تکامل یافته است.
قانون ۳-۲-۱ چگونه عمل میکند؟
این قانون بر سه اصل ساده اما حیاتی استوار است:
• سه نسخه از اطلاعات خود داشته باشید. یک نسخه همان اطلاعات اصلی است که روزانه از آن استفاده میکنید و دو نسخه دیگر بهعنوان نسخه پشتیبان نگهداری میشوند.
• نسخههای پشتیبان را روی دو نوع رسانه متفاوت ذخیره کنید. برای مثال، یک نسخه روی هارددیسک اکسترنال و نسخه دیگر در فضای ذخیرهسازی ابری قرار گیرد.
• حداقل یک نسخه را در مکانی جدا از محل اصلی نگهداری کنید. این نسخه باید در مکانی دور از سیستم اصلی ذخیره شود تا در صورت وقوع حوادثی مانند آتشسوزی، سرقت یا خرابی تجهیزات، همچنان امکان بازیابی اطلاعات وجود داشته باشد.
اجرای این سه اصل، امنیت دادههای شخصی، اسناد کاری، تصاویر، فایلهای مالی و سایر داراییهای دیجیتال را به میزان قابل توجهی افزایش میدهد و احتمال از بین رفتن اطلاعات را به حداقل میرساند.
تکامل قانون ۳-۲-۱
با پیشرفت فناوری، نسخههای کاملتری از این قانون نیز ارائه شده است.
یکی از رایجترین نسخهها، قانون ۳-۲-۱-۱ است که یک اصل جدید به آن اضافه میکند: حداقل یک نسخه پشتیبان باید بهصورت غیرقابل تغییر یا در محیطی کاملاً ایمن نگهداری شود تا در برابر حملات سایبری، حذف تصادفی یا خرابی نرمافزارها مصون بماند.
به گزارش خبرگزاری ، نسخه پیشرفتهتر این استاندارد با عنوان ۳-۲-۱-۱-۰ شناخته میشود. عدد صفر در این مدل به معنای «صفر خطا هنگام بازیابی اطلاعات» است؛ یعنی نسخههای پشتیبان باید بهطور منظم آزمایش شوند تا اطمینان حاصل شود که در زمان نیاز، بدون نقص قابل بازیابی هستند.
چگونه این قانون را اجرا کنیم؟
پیادهسازی قانون ۳-۲-۱ بسته به نیاز کاربران و سازمانها میتواند با هزینههای متفاوتی انجام شود، اما اجرای آن برای اغلب افراد امکانپذیر است.
نسخه اصلی اطلاعات معمولاً همان دادههایی است که روی رایانه شخصی، تلفن همراه یا سرورهای سازمانی قرار دارد. برای ایجاد نسخههای پشتیبان نیز میتوان از سرویسهای ذخیرهسازی ابری شرکتهایی مانند اپل، گوگل، مایکروسافت یا دراپباکس استفاده کرد.
با این حال، کارشناسان توصیه میکنند تنها به فضای ابری اکتفا نشود. نگهداری یک نسخه فیزیکی روی هارددیسک اکسترنال یا سایر تجهیزات ذخیرهسازی، لایه امنیتی دیگری ایجاد میکند و وابستگی کامل به ارائهدهندگان خدمات ابری را از بین میبرد.
ابر شخصی؛ جایگزینی برای سرویسهای تجاری
برخلاف تصور بسیاری از کاربران، ذخیرهسازی ابری تنها به سرویسهای تجاری محدود نمیشود. امروزه میتوان با استفاده از تجهیزات ذخیرهسازی تحت شبکه (NAS) یا سرورهای اختصاصی، یک فضای ابری شخصی در خانه، محل کار یا حتی مکانی دیگر ایجاد کرد.
در این روش، کاربران بدون پرداخت هزینه اشتراک ماهانه به شرکتهای ارائهدهنده خدمات ابری، فضای ذخیرهسازی اختصاصی خود را در اختیار دارند و هر زمان که نیاز باشد، تنها با افزودن هارددیسکهای جدید میتوان ظرفیت آن را افزایش داد. البته برای بهرهبرداری از چنین راهکاری، برخورداری از اتصال اینترنت پایدار، سریع و ایمن ضروری است.
*
